Son para un cesto

Publicidad

Por Herminio

De nuevo me pide Hermógenes que haga por publicarle este otro (su) comentario sobre el libro que se identifica, inmediatamente, abajo; puesto que, desde su parte, el publicarlo en el diario en el cual querría leerlo realmente, fue otro intento fallido. Y así fue, según él, y a pesar de que en la presentación del autor, correspondiente a tal libro, se diga de su diario que el crecimiento del mismo “ha permitido que el compromiso fundacional de La Voz a favor de la democracia, la dignidad humana, la justicia social y lo intereses de Galicia se mantenga más vigente que nunca”, y  así  alcanzado el logro de “convertir el periódico en un elemento de cohesión y vertebración de la sociedad y en la plaza pública en la que pueda expresar sus inquietudes, debata sus problemas y conozca su realidad.

Pero eso para el autor, y ello casi en exclusiva, cómo y cuándo a él convenga, me dice también Hermógenes, el cual me apunta igualmente lo dicho en la introducción de arriba (puesto en ella en Castellano para que mejor se entienda y nos sirva de reclamo), pero que él nos lo cuenta así, en gallego: O máis curioso do libro, paradigma do compromiso “en defensa dos intereses galegos”, é que non se lea nel, xa non só unha protesta que non cadre no sistema, senón que nin unha liña en galego. ¿Será por isto o normal –no esencial dese diario, que se di “Voz” de Galicia–, que o Galego nin rece?

O RETROVISOR

(Xullo de 2016)

Son para un cesto 

Despois de ler “Yo protesto” –recompilación de artigos e discursos editados nestas páxinas, entre os anos 2004 e 2015– do autor e editor, Santiago Rey Fernandez –Latorre, propietario e presidente da Corporación Voz de Galicia, pregunteime se quizais este  pensara que ó volver a agasallarnos coa colección xa completa lograría estimular en todos nós (comentaristas, adxuntos e afeccionados) os desexos de emulalo, de tal xeito que da suma das protestas xurdise, ó fin, o efecto polo que el tan nobremente loitaba ó formalizar as súas. O que logrei, non obstante, foi perderme na evocación doutro conto, real como a vida mesma:

Apenas, cara ó tenue azul laranxa do oriente, o Apolo rubicundo resgaba a raia do horizonte, con esplendor agresivo sobre o resío do campo, augurando un día feliz, aquela mesma mañán, afanábase Xavier na recolección de vimbios. A pesar da súa xordeira, ou mellor, quizais por ela, era afeccionado á cestería, tarefa á que se entregaba sempre coa cabeza gacha, en  atención, soamente, o  seu vasto  entrelazado, posto que non precisaba tomar leccións de ninguén mentres a festa pasaba. El ó seu, como se nada pasara.

Sen embargo –a ocasión píntase calva–, foiche nisto que, en tanto Xavier se afana na recolección dos vimbios, desgaxando, un a un, das súas matas, por obrigalos, a todos, ó fío da súa navalla, irrompe Xosé no espazo, camiño do que el sabería a onde, inda que, moi xustamente, a rentes da súa estampa. «Bo día teñas, Xavier, xa que a promesa é certa, tal como se amosa a alba» –saúdalle aquel, ó paso–.  Entón este, que é xordo, como se dixo –e case igual que unha tapia, se non fose polos tons, que inda distingue, sendo curtas as distancias– non é tardo na resposta: «Son para un cesto, Xosé».

HERMÓGENES.

Nota final dialogada (sobrecomentario):

–O curioso deste libro: nin unha liña en galego.

–Pero, bueno; é ben sabido: “Son para un cesto”.

 

También podría gustarte

Los comentarios están cerrados.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More