Julio, trabalhador do naval: »Do que se conseguir aqui beneficiamo-nos todos, mas só alguns pomos a cara»

… fixo parada e fonda en Padrón, Pontecesures e Valga; e chegou o martes ás portas do despacho do presidente da Xunta, no edificio administrativo da Xunta.
»Santiago é unha cidade moi cultural, moi relaxada. Vimos facer moito ruído, a ver se nos escoitan», explica Xullo.
Leva desde o ano 1974 traballando no naval, nun estaleiro de Vigo, e as razóns que o empuxaron a camiñar ata a capital galega »non chegarían varias entrevistas para contalas», explica embutido na mesma funda coa que traballa a diario.
»Aquí vimos vestidos de obreiros a reivindicar os nosos dereitos de traballadores, que os gobernos recortan cada vez máis a golpe de decreto», explica.

» Do que consigamos beneficiámonos todos»
&nbsp

Esta vez, a reinvindicación principal é unha subida salarial do 6% lineal máis o IPC para un convenio provincial de 3 anos. »Din que pedimos moito, pero teñen en conta que son tres anos e que estamos nunha situación de IPC negativo», xustifica.
De todos os xeitos, este traballador non se rende ante as críticas e os obstáculos. »Estou aquí porque quero loitar. Alá, en Vigo, hai moitos que están queimados coas nosas protestas.&nbsp Algúns decidiron volver ao traballo», conta, facendo referencia a trabjadores como os do Salnés, que retornaron o luns á súa rutina laboral.
»Cada un é libre de facer o que queira, pero, ¿que lle vai a dicir ao fillo ou ao neto cando lles pregunte por que o seu compañeiro sae na televisión manifestándose e el non? Do que consigamos aquí imos beneficiarnos todos, pero só algúns pomos a cara», lamenta.
Julio tampouco ten medo ao baleiro no peto, e cre que a folga pode prolongarse algún tempo máis ata que se atendan as súas reivindicacións. »A semana pasada estivemos a traballar a baixo rendemento, xornadas de catro horas.¿Se nolas van a pagar? Claro que si, houbo algunha ameaza pero, ¡como non nolas van a pagar! Teñen que facelo», di taxativo.

»A Xunta dá un ultimato porque se vai de vacacións»
&nbsp

Portas de San Caetano, o edificio no que a Xunta xestou a proposta de convenio colectivo -ese que, como rezan as lemas dos folguistas »de todos, tamén dous esquiroles»- que ofreceu a traballadores e a patronal, e sobre a que ambas as partes deben pronunciarse este 30 de xuño.
Xullo non se toma demasiado en serio este ultimato. »Puxeron de límite o día 30 porque agora empezan tres meses de vacacións na Administración». Por iso, esperaba que este mesmo martes fosen recibidos en San Caetano enlácelos sindicais de CCOO, UXT e CIG, a central maioritaria nesta protesta.
Este traballador está convencido de que a Xunta é consciente de que a negociación non pode quedar estancada, de que non pode exporse a que cada semana salgan desde Vigo 39 autobuses cargados de obreiros de todas as idades que esixen que se cumpran os seus dereitos laborais.

Volve a unidade sindical
&nbsp

E é que tras a ruptura sindical da semana pasada,&nbsp cando UXT e CCOO decidiron estudar unha oferta da Xunta que a CIG considerou inaceptable, nesta longa camiñada as tres centrais volveron unirse.
»A maioría somos da CIG. De UXT viñeron menos, e os de CCOO xa viñeron directamente para aquí», explica Xullo. »Son de ‘boca fina»’, ironiza, mentres dá un empuxón de camaradería a un compañeiro de Comisións. »Polo menos viñeron facer vulto», ri.

Precariedade crecente
&nbsp

Aínda que nesta marcha predominou o bo humor, a situación no sector é crítica. »Os medios de comunicación non saben como se traballa nos estaleiros. Temos que arrastrarnos polo dobre fondo dos barcos para traballar co soplete», explica este traballador do naval. Un labor moi duro da que un non se xubila con 58 anos »porque aínda es moi útil para insignia aos mozos que veñen detrás».
Iso si, eles queren calidade de vida. »Cos resultados das eleccións europeas viuse que, aínda que de momento non se aprobou, a normativa das 65 horas de traballo semanais está moi preto», aventura.»Así non vai haber nin unha vía de escape», lamenta, esixindo unha xornada laboral de 8 horas.
Unha precariedade que estende á que xa viven outros compañeiros con convenios de empresa propios que establecen unha subida salarial do 0,75%. »Se a iso lle engadimos o IPC negativo, deica pouco vai ter que pagarlle o obreiro ao empresario por traballar», advirte Julio.
NOTICIAS ANTICAPITALISTAS