Caro diario (13)

hai xa moitos meses que levamos soportando este confinamento

Caro diario

É coisa bunita existir, mesmo cando tiven serias posibilidades de non facelo. Cando nacín, disque nacín co cordón umbilical enrolado ao pescozo. Miña nanai díxome que pasara algún que outro apuro para asomar a cabeza pola súa entreperna. Alí estaba eu, a gustiño, naquela quente pracenta, e de repente, ala, veu a vida a tocarme os collóns e saudándome co cordón umbilical da miña nai en forma de soga.

A cousa saiu ben. Parto con Cesárea e o aviso instantáneo de que querer vivir ten un puntiño de dor. Creo que morrerei do mesmo xeito que viñen á vida: facendo un esforzo ímprobo e involuntario para romper con sogas que me asfixian. Antes do meu parto disque miña nai tivo un aborto. Iso faime pensar: ben podería ser que non estivese aquí tecleándote mentras escoito a María Gadú. Vaia, que son continxencia pura antes de nacer e sufrimento no momento de facelo, ¡vaia un fado que me tocou en sorte!.

Mudando de tema: hai xa moitos meses que levamos soportando este confinamento. A miña vida non mudou demasiado. Prácticamente fago o mesmo que facía antes coa excepción de que non podo sair polas madrugadas a tomar algo polos bares de Chantada. Mellor así. Estou desexando irme deste lugar.

O único que logra vincularme a Chantada e a memoria dos meus pais e irmán, o seu casco vello e o paseo fluvial. Chantada é a típica vila de interior que vive de costas á cultura rural por considerala inferior e que non ten nin a máis mínima inquedanza en conservar a súa memoria vilega. O seu alcalde é tan boa persoa coma cobarde e lacazán e aproveitase da ignorancia de boa parte dos seus veciños, cuxa inquedanza vital semella non ir alén de comer e beber coma bestas, facer chistes fáciles, ensinar o seu carro pola vila, ver fuchebol por costume, mais que por paixón, ter parella fixa por costume, mais que por paixón, falar de telepolítica por costume, mais que por paixón, ter fillos por costume, mais que por desexo, despreocuparse deles e cargarllos ás mulleres por costume, e tamén, por aburrimento, falar da vida dos demais por costume – isto sí que o fan con paixón -, ir a misa de Domingo por costume.. e, en xeral, facer da metafísica das malas costumes unha forma de vida.

Costumes, o que se di costumes, hai miles e moreas delas, mais cando un cae na conta de que todo o esforzo que ten que facer un alcalde na Galiza é mimetizarse con elas do mesmo xeito que un camaleón e tirar proveito desa mímese co entorno, comeza ao mesmo tempo a experimentar ese agridoce sentimento basado no desprezo ás xentes do seu propio país.

Porque, caro diario, aprender o desprezo e a rexouba dos propios concidadans é unha das moitas asignaturas pendentes deste paisiño. En toda crítica cultural e política existe in nuce un ollar cotián que contempla o xeito en que a crise e a superficialidade dos gobernantes non é máis que unha extensión da vulgaridade e curtedade de miras de boa parte dos seus concidadáns. Pra min, honestamente, xa fai moito tempo que se acabou esa patética costume de facerlle aloumiños aos galegos que son pobretes pero alegretes e que fixeron da súa vida cotiá un soporífero traxecto da mansedume ao silencio.

Non, non quero ser pobre, aínda que o sexa. Non, non quero ser boa persoa, aínda que o pareza. Non, non creo que ser boa persoa baste para vivir sen pisar nin ser pisado. Tampouco quero ser honrao. Esta xente, caro diario, confunde o medo coa educación e proxecta sospeita, desconfianza e estigmatización moral a todo aquel que non comulgue cos chismorreos, tópicos, pensamentos, sentimentos e gustos de rabaño interiorizados por todo o ecosistema cultural do país.

Como alternativa a todo isto, podes rir, temos a unha crecente miríada de almas de vida, experiencia e memoria máis ben urbanita que, lexítimamente, demostran certo interés por destilar cultura en galego. Como son catro gatos e os homes, ao contrario dos gatos, tenden a crer que son demasiado especiais e auténticos só porque son catro, algún plumilla e artistilla de alí e acolá tende a pensar que ao redor do seu corpo emana algo así coma unha aura invisíbel de galeguismo divino.

Este galeguismo de gauche divine, autosatisfeito de sí mais sen fundamento moral e intelectual algún, agás o desexo de figurar e ser visto entre os media e os relación públicas da kultur urbana, é análogo á ética e estética dese enxebrismo ilustrado para paletos que fai da rusticidade da vida rural un elemento de autoidentificación co que poder sentirse superior ao común dos mortais. O simpático do asunto, caro diario, é que a gauche divine urbana deste país e o enxebrismo ilustrado de vila ou parroquia que outrora gostaba de lucir boina non poden soportarse recíprocamente. Os primeiros, tenden a considerar aos segundos coma demasiado rústicos. Os segundos, tenden a considerar aos primeiros demasiado sofisticados. En verdade, as súas vidas e historias persoais non teñen nada que ver coa imaxe pública que queren proxectar, anceian o status, a distinción, o recoñecemento, e unha vez que rascas por debaixo desa imaxe o que atopas é, ben, algo semellante á nada. Un buraco negro que nin sequera sabe tragar materia.

En fin, faiseme tarde, caro diario. Ti vai pensando en se é posible crear un teatro contemporáneo á altura dos tempos. Algo que funcione coma espello das nosas miserias e baixezas. Algo que non deixe títere con cabeza. Algo, en fin, que consiga que os galegos de aquí e acolá comecen a observarse a sí mesmos tal e como son e non tal e como lles gustaría ser.

Eu, honestamente, só podo lanzar a proposta, porque de teatro pouco ou nada che sei. Agora, artista, o que se di artista, algo son.

Boas noites, e non me rechistes.

NOTICIAS ANTICAPITALISTAS